Polygonatum x hybridum 'Striatum'

Dwa lata temu już ją opisywałam tutaj. Przybyło jej trochę przez ten czas, ale nie w takim tempie jak zakładałam:(  Ładna jest, zatem nie szkodzi gdy dostanie drugi wątek na blogu.

 Polygonatum x hybridum 'Striatum'

 

 

 Polygonatum x hybridum 'Striatum'

Polygonatum humile

Malutka krewniaczka popularnej u nas kokoryczki. Nadaje się do podsadzania większych bylin w cienistych i wilgotnych zakamarkach ogrodu. Rozrasta się podziemnymi rozłogami, kwitnie białymi, typowymi dla kokoryczek dzwonkowymi kwiatami. Skromna, ale ładna szczególnie w większej grupie.

Polygonatum falcatum 'Variegatum'

Ta odmiana kokoryczki sierpowatej ma listki z delikatną białą obwódką, może nie jest to tak spektakularny efekt jak u Polygonatum hybr. 'Striatum' ale jest za to 'Variegatum' nieco bardziej elegancka od poprzedniczki opisywanej w ubiegłym roku i chyba rozrasta się szybciej.

Polygonatum x hybridum 'Striatum'

Bardzo ładna odmiana kokoryczki. Zielone liście z dużą ilością białych i kremowych smug, nacieków, pasków, to cecha wyróżniająca tę odmianę. Ciekawostką jest to, że w stosunku do mojej kokoryczki hybrydy o zielonych liściach pokazuje się bardzo późno, zielona jest już wysoka gdy ta dopiero wychodzi, powoli i nagle strzela w górę, dogoniła ją nie wiadomo kiedy. 'Striatum' przyrasta również wolniej. Dwa lata temu posadziłam dwa jednopędowe kłącza, rok później wyrosło to samo, czyli dwa pędy. W tym roku jest już ich 6, więc za rok powinna to już być ładna kępa, mam taką nadzieję w każdym razie.

Polygonatum x hybridum

Nie jestem pewna czy moja kokoryczka to hybryda, ale chyba tak, bo nie zawiązuje owoców. Szkoda bo np. Polygonatum multiflorum ma prześliczne owocki, zwisające jagody, dzięki czemu jest ozdobna dłużej. Tak się od kilku lat u mnie składa, że moje kokoryczki zdobią krótko, atakują je jakieś gąsienice, za późno to zauważam i w ciągu trzech dni doszczętnie zjadają liście zostawiając łodygi i nerwy, może w tym roku je upilnuję, ja albo mąż :) Lubię je za odporność. Moje rosną pod orzechem włoskim i świerkami, cienosto tam a przede wszytskim sucho latem, a one sobie radzą i wiosną zawsze są piękne, kwitnąc niezawodnie.