Lato po zimie

Uff...jak dziś było gorąco. Podczas spaceru z moim nieopierzonym belgusiem (psem), ubrana w koszulkę z krótkim rękawem,  zerkałam jak wariat skacze po rowie i trudno mi było wyobrazić sobie, że niecałe dwa tygodnie temu, w tym właśnie rowie, było pełno śniegu, Ogi brnął w nim po pas, a ja miałam na sobie grubą zimową kurtkę. Teraz ma się ciut ochłodzić i dobrze, bo kwiaty zbyt szybko poprzekwitają a ja chcę się nacieszyć bielą śnieżników i niebieskością przylaszczek oraz cebulic.

Śnieżnik Forbesa Chionodoxa forbesii 'Alba'

Cebulica syberyjska Scilla siberica

Miłek amurski jeszcze kwitnie

Miłek amurski Adonis amurensis

Zachwycają przylaszczki siedmiogradzkie

Przylaszczka siedmiogrodzka Hepatica transsilvanica

Przylaszczka siedmiogrodzka Hepatica transsilvanica

Krokusy przekwitają niestety

Miłek amurski, zwiastun drugi

Opisywałam już miłka tutaj, ale o tej porze cieszy każdy nowy kwiat, więc będę się powtarzać :) Miłek zaczął mnie cieszyć już w styczniu, bo przed tymi syberyjskim mrozami zaczęły wyłaniać się jego pąki, ale potem zrobiło się zimowo, bardzo zimowo i ww. przysnęły sobie na chwilę. Na szczęście nie boją się zimy i spadki temperatur poniżej 20 st nie zaszkodziły im jak np. moim kokoryczom, które w tej chwili stanowią obraz nędzy i rozpaczy.

W ogóle mamy dziś dość wiosenny dzień, gdyby tak nie wiało byłoby całkiem sympatycznie i na pewno poszłabym do ogrodu, choćby po to by poprzycinać krzewy albo zająć się porządkami. Trawnik wygląda jak pobojowisko, cały w krecich kopcach, kawał ogrodu zasypały liście miskanta olbrzymiego. Co wiosnę obiecuję sobie, że zetnę go przed zimą, bo potem trafia mnie szlag, gdy muszę wybierać te liście z rabat. Liście wcale nie są małe, do tego jasne, wygląda to jakby ktoś rozsypał w promieniu 10 m zawartość śmietnika, ale jak zawsze zlitowałam się nad nim, nawet wypuścił kwiaty, tak na pół gwizdka i teraz mam kwiaty, plus masa roboty, znów będzie powtórka z rozrywki :/

Adonis vernalis

Miłek wiosenny jest  piękną byliną, ale ma też kilka wad. Rozrośnięte kępy są cudowne, zielone koperkowe listki i żółte kwiaty o różnej średnicy. Mam dwa egzemplarze. Jeden z nich ma kwiatki o średnicy 4 cm drugi ok 8. Niestety byliny te rozrastają się wolno, dzielić je to duże ryzyko, nie lubią tego, więc rozmnażać można jedynie przez wysiew nasion. Co z tego, że literatura podaje, iż nasiona powinny być zerwane i wysiane tuż przed dojrzeniem, jak i tak u mnie nie chcą wschodzić, może gdybym była bardziej uparta i wysiewała je co rok, coś by mi wzeszło, po trzech próbach się zniechęciłam. Co prawda, w ciągu jedenastu lat pojawiło się kilka siewek, ale niestety, w spartańskich warunkach w jakich rośnie mateczna, siewki nie przeżyły. Zresztą od wschodu do kwitnienia daleka droga, trzeba kilka lat poczekać na kwiaty. Może w tym roku zbiorę nasiona i znów spróbuję, amurski też czeka na to :)

Adonis amurensis

Miłek amurski... czyli do trzech razy sztuka, dlaczego, bo podchodziłam do niego trzy razy. Dwa razy się nie udało, roślinki otrzymane z wymian nie przyjmowały się, dopiero za trzecim utrzymałam go u siebie. Ma bardzo ładne żółte kwiaty, z przybrudzonymi, z zewnętrznej strony, na brązowo płatkami, które rozwijają się na początkowo niskich łodyżkach. Z upływem czasu łodygi rosną, rozwijają się listki. Liście miłka również nieprzeciętnej urody, niedojrzałe delikatne, brązowawe, potem sinozielone, paprotkowate, zdobią ogród do końca wiosny i zasychają na początku lata. Mam już dość dużą kępkę tej zakwitającej bardzo wcześnie byliny, przydałoby się ją podzielić i posadzić w innych miejscach, ale przyznam się szczerze, że bardzo się tego boję, nie chciałabym go stracić. W ubiegłym roku zawiązał nasionka i nie mogę sobie podarować, że przegapiłam moment zbioru. Nie każdego roku można je zebrać, niestety.